مفهوم «دفتر کل توزیع شده (Distributed ledger)» به پایگاه‌های داده‌ی غیرمتمرکز و بدون کنترل‌کننده‌ی مرکزی گفته می‌شود که بر اساس یک ساختار و معماری داده‌ی توافقی و به شکل اشتراکی کار می‌کند.

«زنجیره‌ی بلوکی (Blockchain)» یک نوع از این ساختارها است. در این ساختار، هر بلوک (رکورد اطلاعات) یک مقدار Hash از بلوک قبلی را در خود نگهداری می‌کند و با این روش به بلوک قبلی متصل می‌شود و زنجیره‌ای از بلوک‌ها را تشکیل می‌دهند.

اطلاعات این زنجیره توسط همه‌ی اعضایی که در اجرای سیستم مشارکت می‌کنند (گره‌ها)، نگهداری می‌شود و اگر فردی بخواهد بلوکی جعلی در یک گره ایجاد کند، آن بلوک و تمام بلوک‌های بعد از آن از دید کل سیستم نامعتبر تشخیص داده شده و از رده خارج می‌شود؛ به این صورت یک‌پارچگی اطلاعات حفظ می‌شود.

کنترل دفاتر کل توزیع‌شده در اختیار یک فرد نیست. زمانی که بخواهیم تصمیم بگیریم یک پردازش اجازه‌ی انجام شدن دارد یا خیر و یا تراکنش مرتبط با آن اجازه‌ی اضافه شدن به بلوک جدید را دارد یا خیر و همچنین تعیین اینکه کدام گره‌ها پردازش خاصی را انجام دهند، از «الگوریتم‌های اجماع» استفاده می‌شود.

طبق الگوریتم اجماع، اگر اکثریت گره‌ها به صحت یک پردازش رای دادند، آن پردازش انجام می‌شود. به این صورت نیز کنترل سیستم بین گره‌ها تقسیم می‌شود و از صدمات گره‌های خراب‌کار جلوگیری می‌شود؛ مگر اینکه اکثریت (٪۵۱) بخواهند خراب‌کاری کنند …

فناوری بلاک‌چین در موضوعات مختلفی می‌تواند کاربرد داشته باشد. این فناوری هم‌اکنون در مورد «تراکنش‌های مالی امن بدون بانک» و شکل‌گیری رمزارزهایی مثل «بیت‌کوین» و  قرارداد‌های هوشمند گسترش یافته است.